woensdag 4 oktober 2017

Hallo Herfst



En toen was september alweer voorbij
en is het zomaar oktober.
September, de maand waarin de vakantie echt voorbij was,
er elk weekend weer uurtjes in de auto werden gemaakt 
en de kilometers op de teller werden gereden.

Op instagram kwamen we helemaal in de kerstsfeer 
door de #wls_kerstinterieur. Waar massaal aan mee werd gedaan.
De mooiste plaatjes kwamen voorbij en ik was al bijna op weg 
naar de kast om m'n doosje kerstcd's op te zoeken..
Toen ik pas op de plaats maakte.
Natuurlijk moeten ze wel met zo'n magazine, dat snap ik.
Maar het was even een moment waarop ik dacht,
Hoo het is gewoon (toen nog niet eens) nog herfst.
Typeert het iets van tegenwoordig?


Ik kreeg zelfs de laatste week van september al een mailtje,
koop nu uw Sinterklaaskado, zodat wij het op tijd kunnen versturen.
Moet het met de postkoets dan? Of via trekschuit?
Hoe zit het met voor 22 uur besteld is morgen in huis?
Ik zit verdwaasd naar m'n scherm te staren. Absurd.

In de lente wordt er geroepen
 "nu mag het toch wel eindelijk weer eens mooi weer worden hoor"
Niet dat wij daar iets over te zeggen te hebben, 
maar het lijkt alsof er vergeten wordt te genieten van het ontluikende groen,
jong leven in de wei, de schepping die wakker wordt uit haar winterperiode.

In de zomer kunnen we niet wachten tot de herfsttakken weer 
in de winkels liggen, want dat geeft toch zo'n fijn sfeertje in huis.
Terwijl de zonnebloemen nog in stalletjes langs de weg staan.

De herfst wordt aan het eind van de zomer met open armen ontvangen,
maar laat het niet te lang duren, want dan gaan we op naar Sinterklaas en Kerst,
en alles wat daarbij schijnt te horen. 

En als we dan Oud en Nieuw gehad hebben, ja dan mag het op 2 januari zo onderhand
toch wel lente worden hoor... 

En dus gaat deze miep gewoon eens volop genieten van de herfst!
Van wandelingen tussen knisperende bladeren, 
emmertjes vol eikels en kastanjes die worden geleegd op de gangvloer,
van een droge handdoek nadat ik door de stortbui toch echt
naar de winkel moest, en daarna een kop warme thee maak.


En tegen de tijd dat het winter wordt?
 Dan hebben we het er nog eens over.. goed?

Ik maakte een herfstkrans van 3 rozenbotteltakken.
Het is heel simpel om te maken, en je hebt gelijk
een herfstig sfeertje in huis ;-)


Je bindt eerst van 1 tak de uiteinden aan elkaar,
met donkergrijs of bruin binddraad, valt dat het minste op.

Dan bindt je de tweede tak erop, met deze tak kan je de eerste
tak nog wat mooier rond binden.
Zorg wel dat je de takken zo draait dat de besjes dezelfde kant op staan.
Op deze manier hangt je krans straks redelijk strak tegen de muur.


Dan is het een kwestie van, hoeveel takken heb je,
en hoe vol wil je de krans hebben ;-)


Hier aan boord hangt hij, vrij eenvoudig, 
heel herfstig te wezen.. 
En had ik niet gezegd dat ik daar eens heel hard van ging genieten? ;-)

Wens jullie een fijne herfst, het zij binnen of buiten.
En dat je de kracht krijgt, om ook het mooie van de herfst te mogen zien!
Misschien wordt je juist wel somber van al dat vallende blad,
en kan je helemaal geen mooie kleuren zien, 
en geen paddenstoelen rood met witte stippen.
Ook al staan ze pal voor je neus.
Dan hoop ik dat je weet, 
en vertrouwen mag hebben, 
na de winter, dan komt die lente!

Lieve groet,
Alberta

donderdag 14 september 2017

Ahoy


Met bijna twee weken school achter de rug, 
kunnen we toch echt wel zeggen dat de vakantie
nu voorbij is. 

Tijd om weer aan het bloggen te gaan.

En dat trap ik deze keer af met de Binnenvaartontmoetingsdag 2017
Deze was afgelopen zaterdag en voor de derde keer op rij waren wij er gezellig bij.


Wat is het elk jaar weer leuk om bekenden te zien, 
die je op één of andere manier steeds mis vaart op het water.



Maar wat een weer gaven ze op.. de laarzen gingen mee. 
Schipper ging fijn op z'n jollys.. kan echt niet natuurlijk haha..
maar ach kan jou het allemaal schelen als het regent dat het giet.

Onder het ochtendprogramma keek ik af en toe met buikpijn naar buiten,
het kwam met bakken loodrecht naar beneden. 
En omdat deze dag op camping de Heigraaf in Woudenberg werd georganiseerd, 
was het van zaal naar de tent en schuur
 waar er werd gegeten en koffie gedronken toch gauw tien minuten lopen.
Maar die buikpijn was helemaal nergens voor nodig. Werd ik toch mooi op m'n plek gezet ;-)
Want als je het maar wil zien, Hij zorgde. Steeds als wij heen en weer liepen was het droog.
En op een paar flinke buien na, scheen de heerlijke zon warm op ons.

In de ochtend genoten we weer van het zingen met elkaar.
Luisterden we naar een eerlijke en ernstige boodschap
doorspekt met hier en daar wat humor. Een boodschap waar de hele dag over nagepraat werd.
Een boodschap die in ons hart mee ging, terug naar boord.


's Middags kregen wij vrouwen een heel gezellig zanguurtje van Elise Mannah,
er werd gezongen, gelachen, emoties weggeslikt.
En toch.. is het één liedje die nog steeds in mijn hoofd zit.
De aanwezige vrouwen weten precies welk liedje dat is...
Plus nu je dit leest zit het ook weer bij jou in je hoofd.. haha!

Daarna nog een interessant uurtje van de CBOB, 
en toen terug naar de tent.
Onderstaande foto is van vorig jaar, 
dit jaar stond er een prachtige tent waar wij droog
heerlijk genoten van een lekkere BBQ.


Toen was het helaas alweer tijd om naar huis te gaan,
boodschappen te doen en terug te rijden naar boord.
De vraag, van welk schip ben jij?
Hebben we heel wat gesteld, en van sommige weet ik het nog ;-)
Maar oei oei, als we het er over hebben in de auto, zijn er ook 
al weer een heleboel uit ons hoofd gewaaid.
Dus als we niet zwaaien als je ons tegenkomt.. roep gerust.
Ik ben er namelijk achter dat niet zwaaien je een taart kost, dus dan 
kan ik alvast aan het bakken!  :-)

Rest ons een hele dikke dankuwel, aan de fantastische organisatie, 
die ook dit jaar deze dag hebben georganiseerd en het hebben gemaakt 
tot een super fijne herinnering.

Met nieuwe bekenden, een hoofd vol indrukken, gesprekken die nazoemen
vriendschappen die een plekje veroveren in mijn hart, zeggen wij
Hopelijk tot volgend jaar!

Ps: Er zijn wat foto's van de facebookpagina Binnenvaartontmoetingsdag gehaald.
Ik had er zelf natuurlijk weer te weinig aan gedacht.
En het is moeilijk om onherkenbare foto's te maken. 
Vandaar dat er niet veel foto's bij staan, dit voor de privacy.

Lieve groet,
Alberta

PS II : Bij deze verklaar ik het blogseizoen weer voor geopend :-)





dinsdag 25 april 2017

Kastenverhaal

 
 
Toen we bijna 6,5 jaar geleden verhuisden
naar dit schip, kwamen we uit een voorroef.
Een soort ieniemienie flatje zeg maar.
Een flinke kast had ik niet.
Dus toog ik destijds naar de kringloop,
en kocht daar een prachtige grenen kast.
 
Ik leende de auto van m'n ouders,
en reed met de kast, die nét niet in de auto paste eigenlijk,
met 1 hand aan het stuur, en 1 hand aan de kast om hem binnen te houden,
van Dordrecht naar Werkendam.
Hoe haalde ik het in m'n hoofd!
Maar je wilt wat en je doet wat.
En ik kwam veilig aan boord.. mét kast.
 
 
En omdat je aan de hand van dit fotoverhaal
eigenlijk heel goed kan zien hoe door de
loop van de jaren m'n stijl en interieur veranderde
wilde ik jullie dit niet onthouden ;-)
 
Hij kreeg een lichtgrijs jasje,
met witte binnenkant.
 
In de stijl van de rest van de brocante inrichting.
 
 
En omdat ik later de inkijk zat werd,
spijkerde ik er kanten gordijn van de I.kea voor.
 
 
De roef werd verbouwd, en ik begon meer
naar het stoere sobere interieur te trekken.
Ik verfde de kast donker, en de ruitjes dicht.
 
Maar ook de meisjes vonden de kast leuk,
vooral om onderin verstoppertje te spelen.
Tot op een gegeven moment de deurtjes zo scheef hingen,
dat ik op een goeie avond de zaag erin zette.
 
 
(even om het tafeltje heenkijken, maar een betere foto had ik niet)
 
Ik wilde er nog nieuwe pootjes onder zetten
zodat de verhoudingen beter klopten.
Totdat ik bij de kringloop tegen deze leukerd aanliep.
En omdat de prijs nog leuker was (hoe kan het ook anders)
was ik er meteen verliefd op.
Toch liet ik hem staan. Mien twijfel.
De volgende dag met goede hoop de kringloop gebeld, en jawel
hij stond er nog :-)
 
 
Manlief kwam met het schip langs Werkendam,
en vaderlief wilde de kast wel ophalen en naar boord brengen.
En daar staat hij dan.
 
 
Natuurlijk ging voordat hij goed en wel stond,
eerst de verfkwast eroverheen.
 
Een stevige houten kast.
Dat kon ik ondertussen van die andere niet meer zeggen.
Logisch natuurlijk met al dat gesleep, verhuizing en gezaag.

 
Dit is in ieder geval heerlijk genieten.

 
En als je dan naar de foto's kijkt van boven naar beneden,
zie je een hele verandering.
 
Lieve groet,
Alberta



 

dinsdag 18 april 2017

Hallo

 
 
Zo, na 40 dagen stilte is het weer tijd voor een blog.
Het is een nuttige tijd geweest, dat zeker.
Prima tijd om af te kicken van social media.
Hoewel ik het heel gezellig vind om weer
met een kringetje van 'bekende' contact te hebben.
Zeker via Instagram.
 
Maar waar ik verwacht had dat het zonder Instagram zijn veel tijd zou opleveren,
ging het leven in sneltreinvaart verder.
 
De tijd vliegt is de welbekende uitspraak.
Nu hoorde ik pas ergens, niet de tijd vliegt,
maar wij vliegen en de tijd blijft.
En dat is zo, we vliegen toch gewoon door het jaar.
Het is zo om, ik riep aan het begin van het jaar,
nog een half jaar genieten hoor aan boord voordat we naar de wal gaan.
 
 
Toen werd het maanden, en steeds korter en korter.
Het vloog me naar de keel.
Hoe moet het, ik kan het niet, ik weet niet hoe.
Na een heftige post natale depressie bij ons jongste dochtertje twee jaar geleden
vond ik rust aan boord. En langzaam werd ik weer wie ik was.
Alhoewel ik weet dat het nooit meer zo wordt als daarvoor.
Natuurlijk keek ik er naar uit om van het aangekochte huis ons thuis te gaan maken,
de grijze kwast erdoor, nieuwe keuken erin, heerlijk alles uitzoeken.
Maar keek ik er naar uit om er te gaan wonen? Nee.
Het werd een last, een zware last.
 
Het oog ging omhoog, en het hart naar Boven.
En waar alles onmogelijk scheen, was de oplossing al voorzien.
Het gezegde 'als er een deur gesloten wordt, opent God een venster'
werd voor ons realiteit.
 
 
Onze meisjes krijgen een heerlijk thuis bij naaste familie.
Van maandag tot vrijdag een warme plek daar.
En in het weekend heerlijk aan boord bij ons.
Wat mochten we zien hoe goed dit is, voor de meisjes,
voor mij, voor ons allemaal.
 
Over twee weken hoopt de oudste nog een paar weken
te gaan wennen op school, aan het leven aan wal,
aan het rijden in het weekend.
Het wordt een hele verandering. Voor allemaal.
Maar wat kijken we er naar uit. En wat is ze er aan toe.
 
En mama kan ze stuk voor stuk loslaten.
Ze zijn gelukkig niet alle drie tegelijk leerplichtig ;-)
 
 
Jullie snappen, die 40 dagen rust...
Was een heftige tijd waarin veel geregeld moest worden,
en waarin de rust ver te zoeken was!
 
Ook deze week is een rare week.
Een verdrietige week.
Donderdag maken we de gang naar de kerk en het graf.
Om (oude) opa van mans kant te begraven.
En als je daar bij stil staat, verbleekt even alles.
 
'De tijd blijft, en wij vliegen daarheen'
 
Lieve groet,
Alberta


 
 
 
 
 


donderdag 16 maart 2017

Voorjaar aan boord

 
Het is weer stil he op je blog Albért..
Ja dat klopt ;-)
 
Ik had er weer aardig regelmaat in.
Maar aan het begin van de lijdenstijd
besloot ik te minderen met social media.
Modern vasten zag ik ergens voorbij komen.
De apps van Instagram en Facebook verdwenen van m'n telefoon.
En dat leverde stiekem heel veel tijd op.
Kort en eerlijk.. ik was er flink aan verslaafd.
En wat blijkt? Je kan prima zonder :-)
 
Er was tijd voor andere dingen.
Ik haakte eindelijk m'n plaid af,
probeerde nieuwe recepten uit,
las meer voor aan de meisjes en in de Bijbel
en er staan nog wel wat nuttige dingen op m'n programma.
Zo bestelde ik van de week een broodbakpakket bij Teunie (klik)
van de blog eenvoudigleven.
Ik ben benieuwd!
 
Verder werd ik gevraagd om 6x per jaar een column te schrijven
in het contactblad van het binnenvaartpastoraat.
En omdat de binnenvaart en het schrijven allebei m'n hart hebben
is dat natuurlijk een hele leuke combi!
 
 
Het plaid haakte ik zo simpel als het maar kan met
bollen van de Z.eeman.
Voor mij geen patronen, tellen, enzovoorts.
Gewoon domweg haken,
op therapeutische basis zeg maar...
 
 
Wat was het lekker weer hé gister!
Kostelijk.
 
 
We lagen te laden in het zonnetje en dus besloot ik
om even naar de supermarkt om de hoek te lopen.
In Duitsland slaan we altijd shampoo, gel, haarlak e.d. in.
En aangezien deze handige harrie afgelopen zaterdag niet
goed had opgelet kwam ik aan boord met conditioner in plaats van shampoo.
Waar trouwens niemand van opkeek hoor.. haha echt iets voor mij.
Dus ging ik gister opnieuw inslaan, maar nu dan echt shampoo!
 
 
De vogeltjes zongen het hoogste lied,
het zonnetje verwarmde ons gezicht,
en wat voelt een mens zich dan klein en dankbaar.
Alle zorgen, moeilijke beslissingen, de dingen die zomaar
je hart kunnen bezetten gleden even van me af.
Ik hoefde niks, alleen maar even simpel genieten van Gods goedheid.
 
 
Eenmaal terug klommen we het trapje weer af,
en liepen door het smalle gangboord naar achter.
 
 
Waar manlief lekker buiten koffie zat te drinken.
Want tja.. met zo'n heerlijk weertje drink je liever
voor het glas je koffie, in plaats van zoals gewoonlijk achter het glas ;-)
 

 
Toen we eenmaal vol waren
was het al een heel eind richting etenstijd.
En dus aten we onze boterhammen
in de stuurhut, terwijl de zon langzaam achter de bomen
aan het water wegzakte.

 
Ik wens jullie een gezegende lijdenstijd en Paasdagen toe.
De volgende post zal d.v. komen na Pasen.
 
Lieve groet,
Alberta




dinsdag 28 februari 2017

Lange post :-)

 
Twee weken geleden tekenden wij
de laatste papieren voor ons nieuwe huis.
Wat een heerlijk gevoel.
Want ondanks dat we wisten dat het
heus allemaal wel kon en goed zou komen,
is het altijd nog een heel werk
om alle paperassen compleet te krijgen.
 
 
We werden hierbij geholpen door twee geweldige mannen
Mond tot mond reclame is altijd nog de beste die er is.
En zo kwam het nadat allebei onze ouders
hier zeer tevreden over waren dat ook wij een belletje naar Katwijk deden.
 
Gelukkig waren ze heel flexibel en meedenkend, zodat alle papieren
via de mail aan boord getekend konden worden.
 
Maar omdat het ook leuk is even elkaar te zien
en er nog een paar handtekeningen origineel gezet moesten worden
togen wij twee weken geleden op een zaterdag naar Katwijk aan Zee.
Na een leuk gesprek, een zere pols van paraferen en tekenen ;-)
en de nodige papieren en onverwachte kadootjes gekregen
te hebben lunchte we heerlijk in een gezellig strandtentje.
 
En omdat we toch in de buurt waren brachten manlief en ik
gelijk een bezoek aan Esatto!
We lieten ons inspireren door de sfeer en style en togen met
2,5 liter loogbeits voor onze vloer straks in het nieuwe huis
weer terug landinwaarts.
 
Tot zover de reclame hoor.
Maar ik was zo enthousiast over hoe we geholpen werden
met de hypotheek dat ik dacht.. ajuu ik ga het gewoon delen!
 
Over naar de normale orde van posten.
de Kringloop haha...
 
Al jaren hield ik m'n ogen open voor een leuke wijntafel.
Je ziet ze heel weinig staan bij de kringloop maar
ik hoopte steeds dat ik ooit eens geluk zou hebben.
En daar stond hij dan vorige week.
Een leuk model, en vooral niet te klein.
 
Het was een heel gesjouw om hem in de auto te krijgen.
En ik was blij dat ik na 20 minuten weer aan boord stond,
aangezien ik op 1 poot moest zitten anders paste het niet.
Haha.. ja je wilt wat en je doet wat he!
 
 
De poot en het blad zijn twee verschillende houtsoorten.
Dus met loogbeits aan de gang leek me geen slim plan.
Ik verfde hem daarom in de chalkpaint van Annie Sloan.
Kon ik eindelijk m'n proefpotje uitproberen die ik gekocht had.
De kleur French Linen.


 
De papier maché schaal
komt van het Het Olde Jachthuys
Je kan er prachtig mee stylen,
en ze zijn ook nog eens heel leuk geprijsd!


 
Leuk detail zijn de koperen pootjes
van de tafel. Geeft het net dat extra!



 
De leuke lichtjes zijn van Blokker..
Uitverkoopjes.
Als je je ogen maar open houdt ;-)

 
Nou wat een foto's he!
Tot gauw hopen we maar weer.
 
Lieve groet,
Alberta
 
 


maandag 6 februari 2017

Van lamp naar kandelaar


Al een hele tijd lag onder in de kast een 
houten lampenvoet te wachten op een beetje aandacht.

En dat kreeg hij eindelijk vorige week.


Vaderlief sloopte de elektra eruit, 
waarna de voet in 4 stukken uit elkaar viel.
Het bleek dat de elektra dus de poot bij elkaar hield.
Maar vaderlief is niet voor 1 gat te vangen.
Dus werd hij vast gezet, en bovenin kwam een gat.
Precies ter grootte van de onderkant van een kaars.

Hij kon weer mee naar boord.
Waar ik me uitleefde met onderstaande potjes.
Eerst kreeg hij een dekkende laag le noir en blanc.
Daarna tamponeerde ik de rest er overheen.


(Annie Sloan graphite, french linen, en dark wax)

En ja, daar was hij.
De kandelaar die op het plaatje in m'n hoofd stond :-)


Een bosje hyacinten maakt het tafereel compleet.
Het frisse wit is een stille voorbode van het komende voorjaar.
Al las ik dat we nog een paar dagen heerlijk winter krijgen.


Even spelen met scherpstellen op de camera.
Ik maak de foto's trouwens tegenwoordig gewoon met m'n telefoon.
Een stuk eenvoudiger als dat gedoe met mijn kleine huis, tuin en keuken camera.


En zo kan je voor weinig weer genieten van iets nieuws.
Het hoeven vaak geen grote veranderingen of dingen te zijn.
In een sober, landelijk interieur maak je met een simpel bosje bloemen
al heel snel het voorjaarssfeertje.

De potjes verf staan weer in de kast.
rustig te wachten op het volgende project.


Fijne avond,

Lieve groet,
Alberta


vrijdag 27 januari 2017

Stoere staander

 
Een hele tijd geleden liep ik bij de kringloopwinkel tegen
een ijzeren staander aan. Zo'n leuk ding waar je een
toef of een kransje aan kan hangen.
 
Hij stond op een klein ijzeren plaatje,
en je raad het al. Zo gauw ik er wat aan hing,
viel hij met toef en al om. Waardeloos.
Nu zag ik pas bij Carla van VOC2012 (klik)
( zij maakt trouwens mooie groendecoraties.. fietfieuw!)
een staander met een blok hout eronder.
 
Het plan was geboren. Nu nog uitvoeren.
Gelukkig heb ik een heel handige en lieve vader,
die bij zijn werk nogal eens een mooi stukje hout over houdt.
En ja hoor, dit stukje eikenhout kwam tevoorschijn uit de schuur.
 

 
Hij heeft het plaatje eraf geslepen, en heeft hem in het hout gezet.
Helemaal top!
 
 
Hij kreeg natuurlijk nog wel een loogbeits,
oude eik van Esatto en voila.
Van tijm maakte ik een fijn kransje
en hing dat eraan.
 
Dat blijft toch het leukst.
Voor weinig en met creativiteit iets maken
waar je dan helemaal verliefd op bent.
 
Het enige nadeel met zo'n nieuw leuk ding is..
dat er dan toch weer geschoven moet worden.. haha!
Geen grote verbouwing, maar zomaar even lekker tutten.
 
 
Het is niet altijd makkelijk foto's maken met
die kleine raampjes..

 
Leuk he dat oude poffertje.
 
 
Je ziet veel dat het wat leger wordt in huis,
één groot of mooi item en klaar.
Blijkt niks voor mij te zijn. :-)
(hoe verrassend.. ahum)
 
Stapel schalen op de salontafel.
Ik hou van dat verweerde hout!



 
En dan gewoon lekker in m'n stoel genieten,
met een stukje verse boterkoek met jam.
Naar oma's recept.

 
Over jezelf bezig houden gesproken he.. haha!
Ik kan je één ding verklappen.
Het is een heerlijke hobby :-)
En bijkomend voordeel van de boel een beetje
omzetten is dat er gelijk lekker gepoetst wordt.
Dubbel genieten dus als je klaar bent!
 
Fijne dag,
 
Lieve groet,
Alberta

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...